Մշակույթի հրաշագեղ օջախ մայրաքաղաքի սրտում

0
28

Մեր զրուցակիցն է ՀՀ նկարիչների միության նախագահ ԿԱՐԵՆ ԱՂԱՄՅԱՆԸ
  -Պրն Աղամյան, մեր զրույցը ծավալելու ենք ԿԱՌԼԼԵՎՈՆԻ արվեստի սրահի շուրջ: Ե՛վ առիթն է հրաշալի, և՛ այդ առթիվ Ձեզ զրույցի հրավիրելը` բնավ ոչ պատահական: Ինչպիսի՞ տպավորություն ունեք, ի՞նչ կասեք մեր ընթերցողին:
 -Շնորհակալ եմ այս առիթի համար: Գիտեք, Հայաստանում այն ամենը, ինչը կերպարվեստին է վերաբերում և ինչը նպաստում է նրա զարգացմանը, ինձ համար ուրախալի է և շատ ողջունելի: Միլիոնանոց քաղաքում, այն էլ` մի ազգի մայրաքաղաքում, որն աշխարհին հայտնի է կամ գոնե մենք այնպես գիտենք, որ մշակույթով ենք ճանաչելի մյուս ազգերի համեմատ, ունենալ 3-5 կամ 6-10 կերպարվեստի սրահներ, պատկերասրահներ`  ուղղակի,  շատ տարօրինակ է: Համեմատության կարգով ասեմ, որ, օրինակ, Լամանշի ափին, Ֆրանսիայում, Անֆլյող մի փոքրիկ  քաղաքում /քաղաք էլ չէ, որովհետև այնտեղի բնակչությունը, կարծեմ, 2000-3000-ի սահմանում է/ միայն 200, թե 250 պատկերասրահ կա: Փարիզում պատկերասրահների քանակը, որքան ինձ է հայտնի, 1000-ից ավելի է: Այնպես որ, ամեն մի քայլ` դեպի կերպարվեստի նոր օջախ ստեղծելը, ինձ համար ուրախություն է: Մեզանում նման պահանջարկ, չէի ասի, թե չկա, պարզապես, մեր երկրում այսօր ուղղվածությունը ոչ այն ճանապարհով է գնում, ինչը որ ես կցանկանայի: Այո, այն ճանապարհով, որը վայել է մեր ազգին, մեր տեսակին: Եթե լինի պահանջարկ, կծնվեն և առաջարկներ: Դա հայտնի փաստ է , և այս իրավիճակում, երբ մեր շատ սիրելի Կառլեն Կարապետյանը որդու` Արթուր Կարապետյանի հետ իր ջանքերը դրեց, իր եկամուտները և  հնարավորություններն օգտագործեց այսպիսի մի նոր պատկերասրահ ստեղծելուն, ինձ համար ուրախալի է, և ես խոնարհվում եմ այդ մարդու առջև: Ինչպես կշարունակվի այս գործունեությունը` կարծում եմ, որ լավ: Քանի որ պայմանները գերազանց են: Նման շատ  քիչ սրահներ կան, որ այս չափի տարածություն ունեն: Մեծ մասը մի փոքր ավելի կոմպակտ տարածության մեջ են գործունեություն ծավալում: Պահանջարկ շատ կա: Նման սրահները  կկրթեն մեր ազգին, կստիպեն մտածել այս ուղղությամբ: Սունկի պես աճել են խաղատները, ռեստորանները և սրճարանները: Սա իր հետևից բերում է նման տեսակի պահանջարկ: Ավելացնում է պահանջարկը, համոզված եմ…

   Մենք, չգիտես ինչու, վերացնում ենք գրադարանները, բացում ենք խանութ: Վերացնում ենք մանկապարտեզները, կարծես, մեր ազգին երեխա պետք չէ… Այնինչ, մեր ազգին ավելի շատ է պետք, քան, ասենք, մեր հարևաններին: Եվ դրա տեղը կառուցում ենք բազմահարկ, դատարկ շենքեր, որտեղ չգիտես էլ, թե ով է բնակվելու: Եթե չես մտածում քո ապագա սերնդի մասին, քանդում ես մանկապարտեզը և տեղը կառուցում հսկա շենք, ապա, հետաքրքիր է, ո՞ւմ, ո՞ր ազգի համար… Բայց մենք չենք մտածում, թե մեր երեխան որտեղ կծնվի, որտեղ կապրի, որտեղ կզարգանա, կմտածի, ինչպես նրան խրախուսենք, ծնողներին ինչպես խրախուսենք, որ երեխա ունենան: Բայց սարքում ենք բնակարաններ, որոնք մեր աչքի առաջ դատարկ են: Շուտով Երևանը, այսպես որ շարունակվի, կդառնա ուրվական քաղաք: Համենայնդեպս,  կենտրոնը ուրվականի տպավորություն է թողնում: Բնակեցված չէ: Ամո՛թ է: Եվ այս վիճակում, երբ մեկը համարձակվում է, գիտի, որ շատ ճիշտ գործ է և բացում է նոր պատկերասրահ,  արժանի է հարգանքի ու գովեստի: Թե ինչպիսի ստեղծագործություններ այստեղ կցուցադրվեն, կվաճառվեն, դա արդեն երկրորդ հարցն է, բիզնեսի կամ մշակութային հարց է, որն այսպես թե այնպես կզարգանա այս կամ այն ուղղությամբ: Քանի որ նոր է, ես հիմա դժվարանում եմ ասել, թե ինչ ուղղությամբ կգնա: Բայց հիմքերը դրված են: Արդեն մեծ հավաքածու /կոլեկցիա/ կա նկարների. կան և՛ ժամանակակից երիտասարդ  ստեղծագործողների գործեր, և՛ արդեն ճանաչված նկարիչների ստեղծագործություններ: Անգամ եթե սա չնայենք որպես պատկերասրահ, այլ միայն վաճառքի իմաստով, ապա սա մի գեղեցիկ տեղ է, որտեղ այցելուներ կլինեն, մանավանդ որ դիրքը հոյակապ է: Այցելուներ կլինեն, կնայեն, կշփվեն արվեստի հետ: Երկրորդ կարևոր հանգամանքը: Այստեղ ստեղծվում է մի օջախ /շատ հաճախ չեմ եղել այստեղ, բայց ինչքան որ այցելել եմ, միշտ տեսել եմ միջավայր/, որը ինձ շատ հարազատ է, միշտ տեսել եմ մարդկանց, ովքեր ինձ համար մեծ հարգանքի արժանի մարդիկ են: Ճանաչված , նշանավոր, հետաքրքիր, կյանք տեսած, կյանք ապրած և մեր երկրին շատ բան տված անձնավորություններ: Հիմա սա անվանեմ միայն պատկերասրահ` սխալ կլինի, ես սա ուզում եմ անվանել մի մշակութային կետ, օջախ քաղաքի սրտում, որտեղ կարելի է գալ, տեսնել, շփվել և կիսվել` ինձ համար, համենայնդեպս, հարազատ մարդկանց, հոգիների հետ: Այնպես որ, շատ շնորհավորում եմ, ուրախ եմ և ինչով կկարողանամ` կօգնեմ, օգտակար կլինեմ:
 -Ոչ միայն գեղագիտական ճաշակդ ես ձևավորում, գեղագիտական հաճույք ես ստանում, այլև  հոգիդ է հարստանում, այնպես չէ՞:
  -Հոգիդ է հարստանում, ես այդ վերջի մասը շատ եմ ուզում կարևորել: Որովհետև, իհարկե,  կարելի է տանը նստել, հեռուստացույցը միացնել և, փառք Աստծո, այնքան մեծ ընտրություն կա, որ կարելի է… Բայց դա կենդանի շփում չէ: Այս օջախում, բացի այդ ամենից, կա նաև կենդանի շփում:
  -Այսինքն, պատկերասրահ հաճախելուց զատ շփվում ես մարդու հետ, ինչից հարստանում է հոգիդ, այո՞:
 -Քո նմանին ես հանդիպում, տեսնում ես, որ, փառք Աստծո, կան մարդիկ, ում մտածելակերպը շատ բարձր է: Մարդիկ, ում արվեստի որակը, մակարդակը շատ բարձր է: Եվ իրար հետ շփվելուց մեծ հաճույք ես ստանում: Սա մեծ բան է:
  -Եվ այնպիսի մարդիկ են հավաքվում, ովքեր որոշակի արժեքային համակարգի կրող են: Կարող է, ասենք, դու արվեստի մարդ չլինես, բայց մեծ արվեստասեր լինես…
  -Այո, այո, խոսքս միայն դրա մասին չէր: Այստեղ ես հանդիպում եմ մարդկանց, ովքեր անցել են Ղարաբաղյան պատերազմի բովով: Միշտ պետք է խոնարհվենք այդ մարդկանց առջև: Անպայման չէ, որ մշակույթի կամ արվեստի մեջ լինի: Ես խոսում եմ հետաքրքիր, կարևոր, արժեքավոր մարդկանց մասին: 
  -Եվ այս սրահը ոչ միայն նկարների ցուցասրահ է , այլև մարդկանց համախմբող, մարդկանց իրար հետ շփվելու հնարավորություն ընձեռող, ճանաչողական նպատակ հետապնդող: Այստեղ մարդիկ ոչ միայն կգան նկարներ տեսնելու: Ամենամեծ բանն այսօր, որ պակասում է` մարդկանց անմիջական, կենդանի շփումը, այստեղ շատ լավ է ստացվում:

  -Այո, այստեղ դա շատ լավ է ստացվում, և կա այդ հնարավորությունը: Նորից ուզում եմ վերադառնալ Կառլեն Կարապետյանին, քանի որ նրա մարդկային տեսակից է այսպես  ստացվում, սա ոչ թե ինքն իրեն ստացվեց, այլ այստեղ հոգի դրվեց: Սրա համար պետք էր այդպես մտածել: Անձից շատ բան է կախված: 
  -Իհարկե, անձի շուրջն են, չէ՞, հավաքվում: Այն, ինչ ստեղծում ես, ինքդ էլ պետք է այդ մթնոլորտը ձևավորես: Ե՛վ ստեղծագործական, և՛ մարդկային հարաբերությունների առումով է  նաև մեծ Կառլեն Լևոնիչը:
  -ՄԵ՜Ծ… Եթե հիմա բաժակ լիներ ձեռքիս, շատ գովեստի խոսքեր կասեի: Իսկապես, շա՜տ- շա՜տ, մեծ հարգանք վայելող անձնավորություն է Հայաստանում: Եվ գիտեմ, թե ինչքան է միշտ աննկատ աջակցել արվեստին, կերպարվեստին, մշակույթի գործիչներին, միջոցառումներին` երբեք չթմբկահարելով դա: Սա շատ կարևոր է:
 -Եվ այս սրահի բացումն էլ այդ խրախուսանքի մի մասնիկն էր, այնպես չէ՞: Այդ գաղափարը հասունացել էր և արդեն մարմնավորվեց այստեղ` սրահի բացմամբ: Պրն Աղամյան, այն մարդկանցից մեկն եք, ով խրախուսում է թե՛ կերպարվեստի զարգացմանը, թե՛ տվյալ ոլորտի աշխատողներին, ինչպես նաև նպաստում մատաղ սերնդի գեղագիտական ճաշակի ձևավորմանն ու զարգացմանը: Մանկուց, փոքր տարիքից սերմանելով այդ սերը…
-Դա էլ կա, այո՛:
  -Դա շատ կարևոր է, կարծում եմ, որպեսզի զբաղվեն, կրթական մակարդակը բարձրացնեն դեպի կերպարվեստը: Չգիտես ինչու, հոգուս խորքում համոզված եմ, որ այս սրահը նաև նման օջախ է դառնալու: Իմ զգացումն է այդպես հուշում, որովհետև ճանաչել եմ, գիտեմ ու համոզված եմ, որ այս ծրագիրն այստեղ պետք է սկսվի ու այստեղից պետք է շարունակվի:
  -Շատ հնարավոր է, շատ ճիշտ եք նկատել:
 -Մեր օրերում քիչ են արվեստի մասին խոսում: Մեր օրերում արվեստագետները, ցավոք, հետին պլան են մղված:
  -Ե՛վ ճիշտ եք, և՛ սխալ: Իհարկե, ճիշտ եք, որ  արվեստագետները հետին պլան են մղված, բայց մյուս կողմից էլ` ամեն տեղ, արվեստի քողի տակ հանդես են գալիս կեղծ արվեստագետներ, հիմա ոնց ասենք` սա կեղծ է, իսկապես, կեղծ է, բայց ժողովուրդն արդեն սկսել է սա ընկալել իբրև արվեստ: Եվ եթե ասում ենք` արվեստ քիչ կա մեր մամուլում կամ հեռուստատեսությամբ, շատերն արդեն զարմանում են` ո՜նց, ամբողջովին երաժշտություն է, ամբողջովին…. Սա ոչ թե արվեստ է, սա հակաարվեստ է: Ոչ թե նպաստում է մարդու զարգացմանը, այլ մարդուն նսեմացնելուն, փոքրացնելուն, ճաշակը  փչացնելու մի ծրագիր է` ոնց էլ նկատենք: Դրա համար Ձեր ասածի մեջ իսկապես ճշմարտություն կա, արվեստի մարդը, արվեստի գործը հետ են մղվում, մյուս կողմից էլ` շատ ավելի առաջնային պլան է գալիս կեղծ արվեստը: Ո՞րն է ճիշտ`  չի երևում: Շատ խառնաշփոթ ժամանակաշրջան է:
  -…Որը ողբերգություն է մեր ազգի համար:

  -Սա կարող է տանել ողբերգության, սա կարող է տանել անկման, արդեն բերում է անկման: Իսկապես, կա այդ վտանգը:
  -Ըստ Ձեզ, ի՞նչ է հարկավոր, որպեսզի այս ուղին մի քիչ շեղենք` համատեղելով մեր ուժերը:
  -Մենք մեր չափով կարող ենք, բայց, իհարկե, պետականորեն սա պետք է արվի, հսկվի:  Կարծում եմ, պետությունն իր դերը այնքան ակտիվ չի օգտագործում: Կարծես, թողել է ինքնահոսի, ինչի հետևանքով ամենատիղմը բարձրացել է վերև, մաքուրն ու պղտորը խառնվել են իրար: Այս անճաշակության, հակաարվեստի ճանապարհը պետք է փակել: Նրանք ագրեսիվ են, իրենք գնում են առաջ, իսկ բուն արվեստագետը, մեծ արվեստը համեստ են: Վերջիններիս  պետք է աջակցել, պետք է օգնել` դրսևորվելու: Սա կարող է անել միայն պետությունը: Գուցե,  բարերարները նույնպես, բայց քանի որ մենք հիմա արդեն անկախ պետություն ենք, ուստի պետք է պահանջենք նրանից և սպասենք համարժեք քայլերի: Հարյուրամյակներ շարունակ, երբ մեր ազգը չի ունեցել պետականություն, կարողացել է պահպանել իր մշակույթը, իր տեսակը, իր ձևը, իր ես-ը, իր լեզուն, իր հայ լինելը: Սա արվել է բարերարների, անհատների էնտուզիազմի վրա հիմնված: Բայց այսօր մենք այդ ժամանակներում չենք ապրում, ունենք պետություն, ունենք բանակ, ունենք նախարարություններ… Ունենք, բայց, ցավոք,   շարունակում ենք դեռ հույսներս դնել առանձին անհատների վրա: Չի՛ կարելի…
  -Եվ պետությունն ինչպե՞ս պետք է դա անի:
  -Դա պետք է ուղղվածություն ունենա. պետությունը եթե ունենա /երևի, պետք է ունենա/ կամ ունի ծրագիր մշակութային, ապա այդ ծրագրի մեջ պետք է բացառվի այս անճաշակությունը և  խրախուսվի լավը, ընտրվի լավը ու մատուցվի: Քանի որ դրա պակասն առայժմ իսկապես զգացվում է, ուստի ես նորից ողջունում եմ ԿԱՌԼԼԵՎՈՆԻ սրահի բացումը:
  -Ցանկալի է, չէ՞, որ նման սրահներ շատ լինեն:
 -Անկասկած: Ցանկալի է, բայց նորից եմ կրկնում` չի կարելի հույսը դնել միայն վեհ գաղափարներ ունեցող անհատների վրա, ինչպիսին այս սրահի հիմնադիրներն են: Սա միայն բիզնես չէ, սա մշակույթ է: Եթե նայենք միայն որպես բիզնես, ապա… Գիտեք, մեկ-մեկ մենք մեր արխիվներում լուսանկարներ ենք տեսնում`  60-ականների, 50-ականների, 40-ականների կամ 80-ականների նկարիչների խմբակային նկարներ, արվեստանոցներում: Տեսեք, մենք նկարիչների կերպարներ ենք ունեցել: Սարյանը, Գյուրջյանը, մյուսները` սպիտակ վերնաշապիկով, փողկապով, մաքուր հագնված: Լավ արվեստանոցներում: Այսօր նկարչի կերպարը դարձել է … ինչ դուք ինքներդ գիտեք: Խառնվել է իրար…
  -Կարելի է ասել` անշո՞ւք…
 -Տեղին չի լինի, որովհետև նրանք հզոր արվեստագետներ են, բայց ապրելակերպը, ապրուստը շատ ցածր է, ծայրահեղ: 
  -Պրն Աղամյան, <<Ընկեր>> թերթն, անշուշտ, Ձեզ պես հայտնի մարդուն չի կարող հարց չուղղել ընկերության շուրջ: Ո՞վ կարող է լինել Կարեն Աղամյանի ընկերը և  ի՞նչ խորհուրդ ունի ընկերությունը Ձեզ համար:
 -Ես ունեմ ընկերական շրջապատ, որ գալիս է դեռևս Թերլեմեզյանի ուսումնարանից: Արդեն 60 տարուց ավելի է …1961 թվականին եմ ընդունվել: Մի խումբ ընկերությունս դա է: Մյուս խումբը` գեղարվեստի թատերական ինստիտուտում կազմավորված, շրջապատից արդեն զտված անհատներ, մյուսների մեջ նկարիչ քիչ կա: Գիտության ասպարեզի մարդիկ ունեմ շատ մտերիմ, երաժշտական ասպարեզում, գրողներ, գիտնականներ` ինչպես ասացի: Տեխնիկական գիտությունների հետ կապված մարդկանց հետ եմ շատ շփվել…
  -Եվ ի՞նչ խորհուրդ ունի ընկերությունը Ձեզ համար:
  -Երբեք չեմ մտածել: Եթե հիմա սկսեմ մտածել, կարող է` սխալ պատասխանեմ:
  -Պետք է պարզապես ընկերություն անել, այո՞, առանց մտածելու:
 -Այո, ես չեմ մտածել, թե ինչ խորհուրդ ունի, բայց ընկերություն անելու անհրաժեշտությունը կա և առանց դրա անհնար է: Մարդու մեջ կա ցանկություն կիսվելու: Ես միշտ մտածում եմ` ախր,  ինչի ենք հավաքվում ու սկսում խոսել: Ինչի համար` չեմ իմանում: Ինչու եմ ես պատմում ինչ-որ  բան, իսկ նա ինձ լսում է: Հետո նա է ինձ պատմում ինչ-որ բան` ես եմ լսում: Թե ինչ մակարդակի պատմություններ են` ուրիշ հարց է, բայց մարդու մոտ կա ձգտում`  հաղորդակցվելու, կիսվելու. այս բանն ինձ համար մի քիչ անհասկանալի է, բայց փաստ է: Ուրեմն, մարդու մեջ կա դա, որ անպայման ուզում է դիմացինի հետ հաղորդակցվել, կիսվել: 
   -Իսկ դա կարող է միմիայն ընկերոջ հետ անել, այնպես չէ՞:
   -Հարազատ կամ քեզ նման մտածելակերպ ունեցող մարդու հետ, այլ կերպ չի ստացվի: 
   -Ընկեր ընտրելիս ի՞նչն եք հաշվի առնում, թե՞ ինքնաբերաբար է ստացվում:
  -Չեմ ընտրել, ինքնաբերաբար է ստացվում: Այ, այսպես  հաղորդակցվելու ժամանակ` մեկի, մյուսի հետ, հետո տեսնում ես, որ իր ասածը քո համար հետաքրքիր չէ կամ քո ասածը իրեն   հասանելի չէ, կամաց-կամաց հեռանում ես: Մեկ այլ դեպքում ընդհակառակն է ստացվում, և պարզվում է, որ կարիքը զգում ես նրան լսելու, և զգում ես, որ ինքն ունի քո կարիքը, և խոսելուց հասկանում ես, որ տեղ է հասնում: Շնորհակալություն, որ  նման հարց տվեցիք, որովհետև երբեք չէի մտածել, թե ոնց են ընտրում ընկեր:
   -Ձեր ընկերների մեջ բնավորության ո՞ր գիծն եք գնահատում: 
   -Իհարկե, նվիրվածությունը ընկերոջը, ես-ի բացակայությունը հարաբերությունների մեջ, անկեղծությունն, անշուշտ:
  -Ունե՞ք այնպիսի ընկեր, ում անվերապահորեն վստահում եք և ում հետ կիսվում եք ձեր գաղտնիքների շուրջ:
   -Անկեղծ ասեմ Ձեզ` իհարկե, կան գաղտնիքներ, որոնք ոչ մեկի հետ չես կիսի, քանի որ ոչ թե չես վստահում, այլ մտածում ես իզուր չծանրաբեռնել նրան քո այդ գաղտնիքով, որն առանց այդ էլ քո համար մտահոգիչ է կամ հոգս, ուստի ինչու նա էլ սկսի հոգսդ կիսել: Մեկ ուրիշն էլ,  հակառակը, շատ է սիրում…. Դե, մարդն այն տեսակից է.. Ես, օրինակ, այնպիսին եմ, ինչպիսին ասացի: Բայց կան մարդիկ, որ իրենց ցավը, հոգսը, գաղտնիքը շատ են ուզում հանրայնացնել, և դրանով ոնց որ թեթևանում են: Ես մի քիչ ուրիշ եմ, երևի: Ոչ թե չեմ վստահում, այլ դրա իմաստը չեմ տեսնում:
  -Կարելի է ասել, որ Դուք ավելի նուրբ եք վերաբերվում ընկերոջը: Ափսոսո՞ւմ եք նրան:
  -Դա Դուք ասացիք, ես չասացի: Գուցե…
 -Ի՞նչ է հարկավոր, որպեսզի այդ ընկերությունը պահպանվի:
 -Մնալ հավատարիմ այն սկզբունքներին, որոնցով սկսել եք ձեր ընկերությունը: Մի ընկերոջ հետ կապը, գուցե, շատ գործնական է: Մյուսի հետ շատ ուրիշ բաներ կան կապող, չես կարող փոխել: Գործնականը միշտ չէ, որ ընկերություն է: Գործնականը գործնական է: Դժբախտաբար,  օրվա ընթացքում բոլորս էլ հանդիպում ենք և շփվում միշտ ավելի շատ այն մարդկանց հետ,  ովքեր մեզ հարազատ չեն, մոտիկ չեն: Եվ կյանքի ժամանակի երևի մի 5-10 տոկոսն է կամ մի քիչ ավելին, որ շփվում ես այն մարդու հետ, ում հետ կուզենաս շփվել: Անհամբեր սպասում ես այն պահերին, երբ կհանդիպես ընկերոջդ: Ինչպես նշեցի, իմ ընկերական շրջապատում ավելի քիչ նկարիչ կա, քան այլ ասպարեզի: Չգիտեմ` ինչու է այդպես, բայց այդպես է:
 -Ըստ Ձեզ, խրախուսելի՞ է, որ նման թերթ լինի, նման գաղափարով առաջնորդվի: Սովորաբար,  ասում են` ճիշտ մարդկային հարաբերություններից է ընկերություն ձևավորվում, որը նաև, ըստ իս, հասարակության կորիզն է: Այդ հասարակությունն էլ պետք է ձևավորված լինի այդ մարդկային ճիշտ վերաբերմունքից, որ ունենանք առողջ հասարակություն:
  -Ճիշտ եք ասում, գիտեք, մեր զրույցն ինձ համար հետաքրքիր դարձավ բավականին: Երևի, այս թերթի բուն էությունն այդպես էլ մտածված էր, կարծում եմ, որ շատ կարևոր բան եք անում:
  -Կարո՞ղ ենք  իրավունք վերապահել ասելու, որ պրն Աղամյանը մեր ընկերության շրջանակը ընդլայնեց, ունեցանք ևս մեկ ընկեր մեր շրջանակում, կարո՞ղ ենք համարել Ձեզ մեր ընկերը:
  -Ինձ համար դա շատ հաճելի է, ինձ համար պատիվ է դա: Շնորհակալություն:
 -Քանի որ  թեման սկսել ենք պատկերասրահից, երևի թե նրանով էլ ավարտենք: Այս ընկերությունն ու սրահի գաղափարը շատ նման են իրար:
 -Ես կուզենայի … Երևի, պատահական չէ, որ այս զրույցը` ընկերության հետ կապված,  կայանում է հենց այս օջախում: Այս պատկերասրահում: Որովհետև սրա հիմքում ավելի շուտ ընկերությունն է, հետո միայն, ես այդպես եմ գնահատում, այստեղ` այս մթնոլորտը  մարդկային հարաբերությունների, ինչի վրա արդեն խարսխվեց կերպարվեստի սրահը: Այսպես է եղել և այսպես էլ կշարունակվի: Այնպես որ, ես նորից ողջունում եմ և կարծում եմ, որ երկար կյանք կունենա: Այս օրինակին շատերը թող ծանոթանան և  փորձեն կրկնել, եթե կարող են, չնայած դժվար է, որովհետև պետք է լինես այս տեսակ մարդ…
  – Գալիս է մարդու տեսակից: Ամեն  մեկը չի կարող այդ գաղափարներն ունենալ, ամեն մեկը չի կարող նաև այդ ընկերությունը, այդ մարդկային հարաբերություններն ստեղծել: Դա պետք է քո մեջ լինի, պետք է հզոր մարդ լինես, որ կարողանաս այդ հզորներին համախմբել շուրջդ: 
 -Իհարկե, ամեն մարդ հո չի կարող համախմբել այդ հզորներին: Եթե դու հզոր չես…
 -Երբեմն հզոր մարդու համար դժվար է հարաբերվել, ինչքան  հզորանում է մարդը, այնքան  ձգտում է մեկուսանալուն: Բայց Կառլեն Լևոնիչը ստեղծել է մի միջավայր, մի մթնոլորտ, և, կարծես, աստվածային ուժ կա իր մեջ, որ բոլորին ձգում է այստեղ: Ով գալիս է, մեծ բավականությամբ հեռանում է` կարոտ ունենալով, որ կրկին  գալու է:
  -Ես այսքան երկար ոչ մի տեղ չէի նստի, գիտեք: Ինչ-որ  աուրա կա այստեղ:
  -Այո, դրական աուրա կա, լավ, հոգին լցնող, հոգին հարստացնող աուրա, և բոլորիս մոտ է այդ զգացումը ծնվում: Բոլորս էլ շնորհակալ ենք Կառլեն Լևոնիչին, որ այսպիսի մթնոլորտ, այսպիսի վայր է ստեղծել, ուր կարող ենք գալ, նստել: Ասում են նաև` ընկերությունն այնպիսի բան է, որ ամենալավ ընկերդ կողքիդ լինի` չզրուցես, լուռ նստես, և դառնա դա ամենալավ, ամենատարողունակ  զրույցը ձեր միջև: Այստեղ այդ մթնոլորտն է ստեղծված:
  -Կարծում եմ, որ ճիշտ եք: Շնորհակալություն…
  -Ես էլ եմ շնորհակալ: Ինձ համար հաճելի էր Ձեզ հետ զրույց վարել և հենց այս օջախում: Ինձ հոգի է տալիս, էներգիա է տալիս և ուժ է տալիս…
SHARE